Zolang er zaterdagen zijn en mensen bereid zijn financieel bij te dragen groeit het gedicht ‘Letters van Utrecht’. De snelheid van dit gedicht is één letter per week. Iedere zaterdag om 13 uur wordt aan de Oudegracht een letter gehakt. In 2080 komt het gedicht bij het Ledig Erf aan en over twee eeuwen bij het Catharijneconvent. Het idee er achter is dat het gedicht door steeds een nieuwe generatie dichters verandert en in leven wordt gehouden. Als een ritmische ketting die mensen nu en in de toekomst met elkaar verbindt. Zelfs al worden de letters ooit op de bodem van de zee gevonden als Utrecht er niet meer is, een beeld dat inmiddels steeds beter voor te stellen is.

Als je de zinnen wilt lezen moet je je tempo vertragen. Wandel je op de Oudegracht met de blik op de lettersliert, dan doet het heden er steeds minder toe. De Letters van Utrecht halen je weg van het hier en nu, ze geven ruimte. Een mooi perspectief in deze tijden van snelheid en vluchtigheid.

Het is tijd om zover uit te zoomen dat we de eeuwen gaan zien, betoogt schrijver Marjolijn van Heemstra in mijn krant. Want ons leven staat bol van dringende zaken. Alles is urgent. Gevoed door onafgebroken updates, in de mail, op sociale media bijvoorbeeld. Die urgentie zet misschien aan tot snelle oplossingen, maar niet tot de wezenlijke veranderingen die wij (op onze planeet) nodig hebben.

Om te leren denken op de lange termijn helpt het naast de dagelijkse focus ook de langzame processen waar te nemen. Wat daarbij kan helpen zijn de tempolagen van de Amerikaanse toekomstdenker Stewart Brand. Hij onderscheidt zes verschillende tempo’s in het leven. De bovenste laag is die van de waan van de dag en de snelle veranderingen, die veel aandacht vragen. Daaronder zit de tempolaag van de handel, daarna die van de infrastructuur, dan die van het bestuur. De twee diepste lagen zijn cultuur en natuur, de tragere tempo’s.
Het is belangrijk de tempo’s niet te verwarren, elke laag heeft een eigen snelheid waarin veranderingen plaatsvinden. Als de politiek de snelheid overneemt van de haastige buitenlaag, wordt ze te oppervlakkig. Versnelt de natuur, dan raakt ons ecosysteem in de war.

Mijn voornemen is om meer adempauzes te nemen. Meer tijd om uit te zoomen naar de lange termijn, voor alles dat mij dierbaar is. Het geeft nu al ruimte in mijn hoofd!

Gepubliceerd in Bouwmagazine, gedrukte editie.

https://www.bouwmagazine.nl/